ratujbartusia / Pasożyty





Pomóż przez reklamę tej strony: Bannery

Jesteś:Gościem Bartusia:-)
Witamy Cię serdecznie!

 

Pasożyty- są wśród nas 

Wszyscy nasi ojcowie mieli metody leczenia organizmu z pasożytów jako część praktyk kulturowych. My odeszliśmy od tego przez naszą ufność w nowoczesne praktyki. Byłoby dobrze, gdybyśmy mogli ponownie nauczyć się metod naszych przodków w tej dziedzinie i zawsze trzymali się w dobrym zdrowiu.”

Chief Two Trees


Słowo „pasożyt” pochodzi z Greki i oznacza „kogoś, kto je ze stołu innych ludzi.” Pasożytami dla Starożytnych Greków byli ci ludzie, którzy siadali przy stołach innych i odpłacali się pochlebstwami za posiłek.

OBJAWY INFEKCJI PASOŻYTNICZYCH

pasozyty










Różne rodzaje robaków i toksycznych odpadów wyprodukowanych przez pasożyty w naszym organizmie mogą powodować poniższe powszechne problemy:


CHOROBY KRWI I CHOROBY PASOŻYTNICZE KRWI


Pasożyty wchłaniają niezbędne składniki odżywcze z organizmu, takie jak żelazo, witamina B12 i cukry, co może prowadzić do wielu chorób krwi. Na domiar złego, niektóre z tych chorób są powodowane przez pasożyty krwi:


Choroby krwi:

  • anemia,

  • zawroty głowy,

  • hipoglikemia,

  • osłabienie.


Choroby pasożytnicze krwi:

  • śpiączka afrykańska,

  • babeszioza,

  • choroba Chagasa,

  • malaria.


Zmęczenie:


Toksyczne odpady produkowane przez same pasożyty (w tym amoniak i substancje psychoaktywne) mogą obciążać detoksykowane narządy i powodować choroby centralnego układu nerwowego, takie jak:

  • zespół przewlekłego zmęczenia,

  • zimno w kończynach,

  • zawroty głowy,

  • ekstremalne osłabienie,

  • wewnętrzne zimno,

  • letarg,

  • niski poziom energii,

  • budzenie się w nocy,

  • niespokojny sen.


OBJAWY ŻOŁĄDKOWO-JELITOWE

  • ból brzucha i jego wrażliwość,

  • krew w kale,

  • pieczenie w żołądku,

  • przewlekłe zaparcia,

  • przewlekłe biegunki lub biegunki spowodowane słabym wchłanianiem pożywienia,

  • zapalenie okrężnicy,

  • skurcze,

  • pragnienie na tłuste i słodkie pokarmy, wiele węglowodanów i chleb, owoce, soki owocowe, alkohol czy ocet,

  • problemy trawienne,

  • wzdęty brzuch,

  • jedzenie więcej niż normalnie, ale ciągłe poczucie głodu,

  • nadmierne ruchy jelit (zwłaszcza po jedzeniu),

  • gorączka,

  • częste wymioty i nudności,

  • gazy i wzdęcia (zwłaszcza po jedzeniu),

  • hemoroidy,

  • IBS (zespół jelita drażliwego),

  • podrażnienie jelit,

  • niedrożność jelit,

  • nieszczelne jelita,

  • zespół złego wchłaniania,

  • śluz w stolcu,

  • zapalenie trzustki,

  • wydalanie robaków ze stolcem


PROBLEMY ZE WZROSTEM, WAGĄ I APETYTEM

Pasożyty zazwyczaj żyją bez zostania odkrytymi przez gospodarza. Okradają jego organizm z wielu ważnym składników odżywczych ze spożytego jedzenia. Wielu ludzi z nadwagą, którzy są zarażeni pasożytami, jest ciągle głodnych z powodu braku tych składników, co sprawia, że coraz więcej jedzą „w ramach” ich infekcji pasożytniczej. Co więcej, zależnie od typu zakażenia, wielu ludzi jest niedożywionych i nie może przybrać na wadze. Poniżej mamy listę niektórych możliwych objawów:


U dzieci:

  • niewielki wzrost,

  • niewielki rozwój fizyczny i intelektualny, biorąc pod uwagę ich biologiczny wiek.


U dzieci i dorosłych:

  • przewlekłe odbijanie się,

  • pragnienie produktów z białej mąki; ciastek, ciast, wyrobów cukierniczych, itp.,

  • czucie się głodnym po zjedzeniu posiłku,

  • niemożność zyskania lub utraty na wadze,

  • długotrwała otyłość,

  • utrata apetytu,

  • obsesja lub/i konieczność jedzenia słodyczy lub bardzo specyficznych rodzajów pożywienia (pszenica, cukier, nabiał),

  • wilczy apetyt,

  • niekontrolowany głód, by jeść więcej, niż zazwyczaj,

  • przybieranie na wadze (zwłaszcza w okolicach pełni),

  • utrata wagi.


PROBLEMY Z NASTROJEM I LĘKI


Toksyny, które są uwolnione przez pasożyty mogą drażnić centralny układ nerwowy. Lęki i nerwowość są często powodowane przez pasożyty, które migrują przez organizm. Niektóre z tych problemów to:

  • gniew i drażliwość,

  • lęki,

  • pogmatwane myśli (tzw. mgła mózgowa),

  • depresje,

  • dezorientacja,

  • zła pamięć,

  • problemy z koordynacją,

  • wahania nastroju,

  • nerwowość,

  • obsesje,

  • niepokój,

  • powolny refleks.


BÓLE MIĘŚNI I STAWÓW


Pasożyty mogą podróżować niemal po całym organizmie. Gdy docierają do stawów i mięśni, mogą powodować torbiele i stany zapalne. Te z kolei nierzadko bywają mylone z artretyzmem lub/i bólem mięśni.


Toksyny z pasożytów również mogą się gromadzić w stawach i tkankach mięśniowych, powodując:

  • bóle w klatce piersiowej,

  • fibromialgię,

  • bóle stawów,

  • skurcze mięśni (muscle cramps = muscle spasms),

  • drętwienie dłoni lub stóp,

  • bóle pleców, ud i barków,

  • bóle w okolicy pępka,

  • szybkie bicie serca,

  • zespół niespokojnych nóg,

  • drgawki.


PASOŻYTY U DZIECI

(w tym dzieci autystycznych)


Pasożyty mogą być znalezione w organizmie podczas faz bezobjawowych i objawowych. Pierwsze z dwóch zazwyczaj zostają odkryte u dorosłych. Fazy objawowe występują głównie u dzieci, u których możemy wówczas zaobserwować:

  • anoreksję,

  • skurcze,

  • biegunkę, która występuje naprzemiennie z okresami zaparć,

  • opóźnienie wzrostu,

  • bóle głowy,

  • niemożność przybrania na wadze,

  • swędzenie/pieczenie w okolicach odbytu,

  • świąd nosa lub/i pokrzywka w okolicach odbytu (pokrzywka/wysypka),

  • nerwowość i drażliwość,

  • gniew,

  • smarowanie kałem,

  • niewyjaśniony śmiech lub płacz,

  • utrata wagi.


Z powodu swojego rozmiaru, tasiemiec pochłania ogromne ilości pożywienia, które zdobywa poprzez zabieranie dzieciom jedzenia. To może mieć zły wpływ na prawidłowy rozwój dziecka.


Kuracja jest prosta, ale wymaga tego, by główka tasiemca została usunięta, w innym przypadku będzie ciągle rósł. Kuracja przeciwko tasiemcowi nie jest związana z tą metodą i zwykle wymaga użycia Niklozamidu. Jednakże jedyny sposób na to, by upewnić się, że głowa tasiemca została usunięta jest sprawdzenie tego w stolcu.


CHOROBY UKŁADU ODDECHOWEGO


Przejście larw przez układ oddechowy lub ich inwazja do płuc może powodować takie symptomy, jak:

  • ostre zapalenie oskrzeli,

  • astma,

  • senność,

  • duszność (spłycenie oddechu; głód powietrza),

  • przewlekły/drażniący kaszel,

  • zapalenie płuc,

  • spłycenie oddechu lub niewydolność oddechowa.

ZABURZENIA SEKSUALNE I REPRODUKCYJNE

Dysfunkcja immunologiczna jako rezultat infekcji pasożytniczej może prowadzić do:

  • infekcji grzybiczo-drożdżowych,

  • torbieli i mięśniaków macicy,

  • zaburzeń erekcji,

  • zatrzymania płynów,

  • impotencji u mężczyzn,

  • problemów menstruacyjnych,

  • zespołu napięcia przedmiesiączkowego,

  • problemów z prostatą,

  • infekcji dróg moczowych.


ZABURZENIA SKÓRY I ALERGIE

Pasożyty zewnętrzne (wszy, pluskwy, świerzb, itp.), które penetrują skórę, mogą powodować swędzenie, zaczerwienienia i/lub wysypki, itp. Jednakże pasożyty wewnętrzne również mogą być odpowiedzialne za zaburzenia skóry. Pasożyty tworzą toksyczne odpady metaboliczne, a ponieważ skóra jest największym narządem, organizm stara się je wyeliminować poprzez skórę, czego skutkiem jest wiele problemów skórnych.


Niektóre symptomy to:

  • alergie (na pożywienie, kurz, pleśń, itp.),

  • swędzenie w okolicach odbytu,

  • łamliwe włosy,

  • uczucie pełzania pod skórą,

  • zapalenie skóry,

  • suche włosy,

  • sucha skóra,

  • egzema,

  • wysypka,

  • utrata włosów,

  • swędzący nos,

  • swędząca skóra,

  • żółtaczka,

  • łuszczyca,

  • owrzodzenia skóry,

  • rany,

  • opuchlizna,

  • pokrzywka (wysypka skórna).


ZABURZENIA SNU

Organizm reaguje na pasożyty podczas okresów odpoczynku, ponieważ to właśnie w nocy pasożyty są najbardziej aktywne. Nocne przebudzenia są powszechne, zwłaszcza pomiędzy 2 a 3 w nocy, gdy wątroba stara się oczyścić organizm z toksyn wyprodukowanych przez pasożyty. To z kolei może powodować:

  • bezsenność,

  • zgrzytanie zębami,

  • moczenie nocne,

  • ślinotok podczas snu,

  • zaburzenia snu – kilkakrotne budzenie się w nocy,

  • niespokojny sen.


INNE PROBLEMY ZWIĄZANE Z PASOŻYTAMI:

  • nieświeży oddech,

  • niewyraźne widzenie,

  • smród ciała,

  • problemy z oddychaniem,

  • przewlekłe infekcje; wirusowe lub bakteryjne,

  • zaburzenia krążenia, drętwienie kończyn, problemy z poruszaniem się,

  • kaszel lub odkrztuszanie krwi,

  • problemy z przełykaniem,

  • nadmiar śliny,

  • gorączka,

  • gromadzenie lub wstrzymywanie się płynu podczas pełni księżyca,

  • słaba odpowiedź immunologiczna,

  • zapalenie otrzewnej,

  • uczucie ciała obcego lub dyskomfortu w gardle,

  • opuchnięte oczy,

  • przybieranie na wadze podczas pełni.


ANALIZA KRWI


Poniższe oznaki mogą być obecne, gdy dana osoba cierpi na infekcję pasożytniczą lub alergie:

  • anemia/niski poziom żelaza,

  • podwyższona ilość immunoglobulin (IgE),

  • podwyższona ilość eozynofilów (Eozynofil to wyspecjalizowana komórka układu odpornościowego, konkretniej rzecz biorąc jest to prozapalna biała krwinka. Według REGID (Rejestr Eozynofilowych Zaburzeń Żołądkowo-Jelitowych), do ich znanych funkcji należą ruch do miejsc objętych stanem zapalnym, odłów szkodliwych substancji, zabijanie ich komórek, działanie przeciwpasożytnicze i bakteriobójcze, partycypowanie w reakcjach alergicznych i modulowanie reakcji zapalnych),

  • podwyższona ilość amoniaku,

  • podwyższona ilość szczawianów,

  • niski poziom zawartości witaminy B12.


POMIARY W ŚRODOWISKU DOMOWYM,

BY ZAPOBIEC REINFEKCJI

Ważne jest, by leczyć wszystkich ludzi i zwierzęta, którzy przebywają w tym samym środowisku, aby uniknąć sytuacji, gdy ktoś zaraża innych. Do reinfekcji dochodzi przez bieliznę, pościel, ręczniki i artykuły gospodarstwa domowego takie, jak zabawki dziecięce czy zwierzęta, które miały kontakt z jajkami. Jest ważne, by prać wszystkie ubrania, które miały kontakt z miejscami intymnymi w temperaturze nie niższej niż 60 stopni C (140 stopni F).


Cała bielizna pościelowa i bielizna musi być prana codziennie (albo najczęściej jak to możliwe), gdy przechodzicie kurację anty-pasożytową. Osoby zarażone nie powinny dzielić swoich strojów kąpielowych z resztą rodziny i powinny używać oddzielnego materiału do mycia okolic odbytu. Najlepiej jest spać, mając na sobie zarówno bieliznę jak i spodnie, by uniknąć bezwiednego drapania się podczas snu. To zapobiegnie infekcji przez kontakt odbyt – ręka – twarz, gdyż przy drapaniu się w okolicy odbytu, jajeczka bakterii mogą zostać złożone pod paznokciami. Trzymajcie zwierzaki z daleka od miejsc odpoczynku właścicieli, czyli łóżek, sof, koców i poduszek.


Dokładnie myjcie owoce i warzywa wodą i zanurzajcie je na moment w roztworze MMS lub CDS. Zlew czyśćcie alkoholem, gdyż jajeczka wielu pasożytów są odporne na pH normalnych produktów czyszczących, jak mydło czy wybielacz. Ważne jest, byście zanotowali, że pasożyty nie pozostawią za sobą żadnego rodzaju odporności u gospodarza, a więc, gdy już raz ktoś jest wyleczony, równie dobrze może znów zachorować. Jedyną murowaną metodą zabicia jajeczek glisty ludzkiej jest woda w temperaturze 60 stopni C (140 stopni F).


CYKLE EWOLUCYJNE

PASOŻYTÓW JELITOWYCH


Choć jest ich znacznie więcej, poniżej opisujemy trzy najbardziej powszechne typy pasożytów jelitowych, które mogą być znalezione w krajach rozwiniętych:


Ascaris Lumbricoides (Glista ludzka)


Ascaris rozmnaża się szybko, jako że pojedyncza „samica” może złożyć nawet do 200 tysięcy jajeczek dziennie. Ten pasożyt jest bardzo powszechny, zwłaszcza w wilgotnych warunkach, lub gdy warunki higieny są przeciętne. Pasożyt ten może wpłynąć na całą populację, ale najczęściej dotyka dzieci, poważnie zakłócając ich rozwój i wzrost. Jest tak zaraźliwy, że WHO szacuje, iż na całym świecie zakażonych jest 700 milionów ludzi, z czego około 60 tysięcy przypadków rocznie kończy się śmiercią, głównie dzieci.


Jajeczka pasożytów docierają do dwunastnicy poprzez usta gospodarza. Soki żołądkowe wyłuskują jajeczka z ich skorupek i uwalniają larwy. Te larwy, które są bardzo mobilne, penetrują śluz dwunastnicy i migrują do wątroby. Stamtąd kontynuują migrację do serca, docierając do płuc przez krążenie płucne i wreszcie zostają złapane w pułapkę w kapilarach płucnych. Tutaj larwy przełamują cienkie ściany kapilar i penetrują pęcherzyki, oskrzeliki i oskrzela, by mogły podróżować w górę aż do gardzieli. Jak tylko jajeczka miną nagłośnię, larwy są przełykane z powrotem i docierają do dwunastnicy, gdzie kończą swój proces dojrzewania. Proces ten trwa w przybliżeniu od dwóch do trzech miesięcy; dlatego kalkulujemy, że abyśmy stali się zupełnie wolni od pasożytów, początkowa kuracja powinna trwać 12-18 miesięcy. Potem możecie już tylko przechodzić rutynowe odrobaczanie od dwóch do czterech razy w ciągu roku.


Pamiętajcie, że jajeczka są wydalane przez stolec (ludzki lub zwierzęcy) do środowiska, gdzie mogą przeżyć nawet w ostrych warunkach, sprzyjając utrzymywaniu się pasożytów przy życiu. Są odporne na niskie temperatury, odwodnienie, silne kwasy, mydła, chlor, formaldehyd (pH pomiędzy 2 i 11,5) i mogą żyć w glebach uprawnych przez pięć lub więcej lat, tworząc „siedlisko pasożytów”, które czyni je niemal niezniszczalnymi. Po wyschnięciu są transportowane przez powietrze, lecą w prądach powietrznych jak i kurz, wraz z którym mogą zostać wchłonięte lub/i połknięte. Możemy wchłonąć jajeczka ze śluzu z nosa, banknotów, zalanej gleby, kurzu, w ukrytych cząsteczkach w powietrzu, itp.


Taenia Saginata i Taenia Solium (Tasiemiec)


Taenias dosięgają ludzi, gdy ci zjadają ich jajeczka poprzez konsumpcję tkanki pobranej od zakażonego bydła lub świni. U zakażonych zwierząt larwy są otorbiane w tkance mięśniowej. Jeśli zakażone zwierzę jest zjedzone, rozwój może nastąpić w ludzkim układzie trawiennym. Ludzie są gospodarzami dla T. saginata (wołowy tasiemiec) i T. solium (tasiemiec wieprzowy). Tasiemiec jest uważany za samotnika, ponieważ zazwyczaj nie więcej niż cztery gatunki są znalezione u jakiegokolwiek pojedynczego gospodarza. Niebezpieczeństwo związane z tym pasożytem polega na tym, że larwy mogą wędrować do mózgu lub innych życiowych organów (wągrzyca). Tasiemce mogą być odkryte przez identyfikowanie segmentów, które robaki odrzucają gdy rosną, w stolcu gospodarza. Jednakże tasiemce mogą pozostać nieodkryte przez wiele lat, żyjąc bezobjawowo we wnętrzu gospodarza.


Zgodnie z klasyfikacją, mogą różnić się w rozmiarze i przyjmować długość od 2 do nawet 12 metrów. Składają się z główki zwanej skoleksem, która dołącza do jelita za pomocą przyssawek, a także ciała składającego się z powtarzających się fragmentów zwanych proglotydami. Pojedyncza Taenia może składać się z 1-2 tysięcy proglotydów, w zależności od rodzaju. Tasiemiec produkuje średnio 720 tysięcy jajeczek dziennie.


Owsiki (Enterobius Vermicularis)


Ludzie są uważani za jedynego gospodarza dla organizmów potocznie zwanych owsikami (Enterobius Vermicularis). Ten rodzaj robaka jest najbardziej popularnym w rodzinie, ponieważ łatwo się rozprzestrzenia. Powszechne jest, że dziecko może zostać reinfekowane w szkole, podczas kontaktu z innymi, a także przez kontakt odbyt – ręka – twarz , ponieważ podczas drapania się w okolice odbytu, jajeczka mogą wylęgnąć się pod paznokciami. Owsiki mają podłużny kształt, są białawego koloru i długości około 1 centymetra. Zamieszkują ludzkie jelito grube. „Samice” owsików składają jajeczka w okolicach odbytu. Raz złożone, jajeczka są zaraźliwe przez czas do 20 dni. Gdy już znajdą się w jelicie, zajmuje im około 5-8 tygodni, by rozwinąć się w dorosłe formy robaków. Najważniejszym symptomem jest intensywne swędzenie, które pojawia się w okolicach odbytu, zwłaszcza nocą. U kobiet bardzo powszechny jest stan zapalny okolic sromu.


Zakażenie owsikami jest, generalnie rzecz biorąc, niezbyt poważne. W przeciwieństwie do innych pasożytów, zarażają tylko ludzi. Jajeczka są składane pomiędzy fałdami odbytu. Reinfekcja pojawia się przez kontakt odbyt – ręka – twarz, ponieważ podczas drapania się w okolice odbytu, jajeczka mogą wylęgnąć się pod paznokciami. Transmisja z jednej osoby na drugą odbywa się poprzez wymianę odzieży, pościel, ręczniki oraz powierzchnie środowiskowe (firanki, dywany) zanieczyszczone przez jajeczka owsików, które są tak lekkie, że mogą nawet pozostawać w powietrzu. Niewielka ilość jajeczek może zostać włączona do cząsteczek powietrza, które, jeśli zostaną wchłonięte, przejdą ten sam proces rozwoju jak spożyte jajeczka. Lewatywy są bardzo skuteczne w usuwaniu tego pasożyta z jelita grubego.


Metoda Grahama to prosta metoda wyszukiwania. Tuż po przebudzeniu i przed wypróżnieniem, przyłóż kawałek taśmy klejącej między fałdy odbytu. Taśma „złapie” pozostałości jajeczek i/lub pozostające tam pasożyty. Gołym okiem możemy zobaczyć małe robaczki, nie mające więcej niż cala długości, ale pod mikroskopem możemy zobaczyć nawet wiele przezroczystych jajeczek, a nawet inne gatunki.


ZNACZENIE DOŻYWOTNIEGO ODROBACZANIA


Jak tylko zaczniemy proces odrobaczania, musimy pamiętać, że powinniśmy rozwinąć w sobie nawyk „sprzątania” na resztę życia, by cieszyć się dobrym zdrowiem. Dla posiadaczy zwierząt powszechne jest, by iść za rekomendacjami weterynarza i odrobaczać naszych pupili średnio co trzy miesiące. Interesującym pytaniem jest, dlaczego lekarze rodzinni nie zalecają tego samego swoim ludzkim pacjentom. Być może niektórzy lekarze ignorują tę informację, bądź też nie uważają za ważne, by wyeliminować te szkodniki, które mogą być równie szkodliwe dla ludzi, jak są dla zwierząt.

Prawdą jest, że wiele pasożytów nie jest endemicznych lub powszechnych w konkretnych warunkach klimatycznych, ale migracje ludzi i globalny marketing produktów żywnościowych ułatwiły ciche rozprzestrzenienie się wielu pasożytniczych szkodników. Ważne jest, byśmy poznali cykl życia każdego pasożyta, od narodzin do śmierci, włączając w to okres reprodukcyjny i śmierci. Te informacje są niezbędne do całkowitego pozbycia się pasożytów. Na przykład w przypadku pasożytów jelitowych potraktowanych wspomnianą tu kuracją, niektóre mogą żyć w organizmie gospodarza nawet do 10 lat, jak to jest w przypadku pojedynczego tasiemca, a niektóre mogą rozwijać się przez całe życie gospodarza, ciągle się rozmnażając, jak w przypadku owsików czy glisty ludzkiej.



LEKARSTWA NA ODROBACZANIE


MEBENDAZOL (VERMOX/LOMPER)


Mebendazol to lek używany w leczeniu schorzeń spowodowanych przez helminty (pasożyty przewodu pokarmowego). Lek ten powstrzymuje pasożyty od używania glukozy, co skutkuje obniżeniem energii i następuje śmierć pasożyta.


Mebendazol jest wchłaniany, w ograniczonym stopniu, w przewodzie pokarmowym (w przybliżeniu 5-10%). Jest metabolizowany w wątrobie, w związku z czym zwiększa się wchłanianie, gdy jest podawany w połączeniu z tłustym jedzeniem. W przybliżeniu 2% podanego mebendazolu jest wydalane z moczem, podczas gdy pozostała część – z kałem. Odpowiednia dawka mebendazolu może być różna dla każdego pacjenta, jako że zależy to od rodzaju pasożyta, który powoduje infekcję. Najbardziej rozpowszechniona rekomendowana dawka wynosi 100 mg dla dzieci, a 200 mg dla dorosłych, dwa razy dziennie podczas siedmiu z pierwszych dziewięciu dni korzystania z Metody.


Niekorzystne skutki mebendazolu są generalnie rzadkie z powodu jego słabego wchłaniania. Jednakże, może spowodować nudności, wymioty, bóle brzucha i biegunkę. Normalnie te efekty są faktycznie rezultatem uwolnienia toksyn podczas śmierci samego pasożyta. Leki przeciwpasożytnicze mogą być podawane bardzo skutecznie poprzez rozcieńczenie ich w wodzie, włożenie mikstury do niewielkiej lewatywy gruszkowej, która może być włożona analnie. Wprowadźcie 10 ml mikstury złożonej z mebendazolu i wody do odbytnicy i pozostawcie to tak na noc. Jest to szczególnie skuteczne do pozbycia się owsików.


PYRANTEL (PYRANTEL PAMOATE/TRYLOMBRYNA/KOMBANTRYNA)


Pyrantel oferuje szerokie spektrum walki przeciwko robakom, działając poprzez wywołanie bloku nerwowo-mięśniowego, który produkuje spastyczny paraliż pasożyta i jego późniejsze wydalenie poprzez działanie perystaltyczne jelit bez wzbudzania pasożytów i „zachęty” do ich dalszych migracji. Pyrantel działa przez krótki czas i wszystko wskazuje na to, że jest kompletnie eliminowany z organizmu z kałem i moczem w przeciągu 3-4 dni. Pyrantel jest słabo wchłaniany z przewodu pokarmowego i w przybliżeniu 6-8% jego jest znajdowana w moczu, a reszta – w kale. Rekomendowana dawka to jedna dzienna dawka wynosząca 10 mg na kilogram wagi ciała.


Pyrantel jest niezgodny z użyciem piperazyny, ponieważ obie substancje się wzajemnie neutralizują. A zatem pyrantel nie powinien być łączony z pestkami dyni, które zawierają piperazynę, a także z lekami przeciwpasożytniczymi, które ją zawierają.


ROŚLINY I MINERAŁY DLA ODROBACZANIA

Obecność pasożytów w ludzkim organizmie długo była głównym problemem w wielu kulturach na całym świecie. Historycznie rzecz biorąc, ludzie zaczęli korzystać z kuracji odrobaczania poprzez używanie rodzimych roślin w celu oczyszczania. Na Zachodzie i w innych krajach rozwiniętych, pasożyty zazwyczaj nie są leczone, co sprawia, że jesteśmy bardziej wrażliwi. Istnieją minerały i inne substancje, które mogą być bardzo pomocne w walce z infekcjami pasożytniczymi. Na przykład, glina bentonitowa, węgiel roślinny, glina lub ziemia okrzemkowa – to są najbardziej rozpowszechnione efektywne materiały oczyszczające. Tutaj polecamy używanie ziemi okrzemkowej jako ważnego ogniwa w procesie niszczenia pasożytów jelitowych.


Ziemia okrzemkowa


(Kuracja z użyciem ziemi okrzemkowej powinna być stosowana przez 18 dni każdego miesiąca)


Okrzemki to jednokomórkowe rośliny, które przez tryliony lat, około 300 milionów lat temu, żyły w naszych oceanach. Są zamknięte przez ścianę komórkową, która jest zrobiona z krzemionki. Gdy okrzemki umierają, ta mikroskopijna powłoka osiada na dnie oceanów. Z czasem, piętrzą się one w wały, formując złoża o rozmiarach nawet tysięcy metrów. Wraz z recesją oceanów, złoża te zostają odkryte. Poprzez kompresję i skostnienie te złoża krzemionki utworzyły coś w rodzaju skały kredowej zwanej ziemią okrzemkową.


Ziemia okrzemkowa to obojętny, nietoksyczny związek chemiczny, który zawiera sporą liczbę minerałów, takich jak mangan, magnez, żelazo, tytan, krzemiany wapnia i inne. Prawidłowo uziemione, szkielety mikroskopijnych okrzemków stają się ostrymi krzemionkowymi igłami, szkodliwymi dla pasożytów, grzybów, drożdży, robaków i ameb. Jednakże, te igły są nieszkodliwe dla ludzi i innych ciepłokrwistych zwierząt. Chociaż jest to bezpieczne, by spożywać ziemię okrzemkową „ciągle”, najlepszą metodą (jak i w przypadku innych rzeczy) jest dozwolenie na chwile przerwy. Podczas 18-dniowej kuracji przyjmuj dwie łyżeczki od herbaty (5 ml) ziemi okrzemkowej dwa razy dziennie.


Olej rycynowy


Olej rycynowy jest tłoczony z nasion rośliny zwanej Ricinus communis (Rącznik pospolity/”Higuera el Diablo”). Jej nasiona zawierają 50-80% oleju, który ma wysoką zawartość kwasu rycynolowego, który ma świetne właściwości przeczyszczające. Gdy rozpoczniesz kurację przeciwpasożytniczą, w przypadku niektórych pasożytów może dojść do spastycznego paraliżu i, gdy zbierze się ich więcej, mogą stworzyć „węzeł” robaków, który doprowadzi do niedrożności jelit. Ważne jest, by pomóc organizmowi oczyścić się z nich poprzez stosowanie oleju rycynowego. Olej rycynowy powinien być przyjmowany rano na pusty żołądek z dodatkiem soku, herbaty lub mleka. Dawka dla dorosłych to 15-30 ml (dwie łyżki stołowe) na pusty żołądek, godzinę po śniadaniu i ewentualnym przyjęciu innych leków. Jeśli jesteś świadkiem jakiejś niezgodności, w kombinacji z olejem możesz użyć przeczyszczających minerałów jak siarczan magnezu albo przeczyszczających roślin typu liście senny.


Notka od autorki: Krowie mleko nie jest rekomendowane dla nikogo z autyzmem, a wiele soków unieważnia działanie CD.


Miodla indyjska (Neem, Azadirachta indica)


Drzewo miodli indyjskiej to wspaniałe naturalne dziedzictwo ludzkości. Było używane jako środek leczniczy już w czasach starożytnych.


Wzmianki w pismach Sanskrytu i praktykach medycyny ajurwedyjskiej wskazują na korzystanie z tej rośliny od czasów starożytnych. Właściwości lecznicze miodli indyjskiej były używane w hinduskiej medycynie od starożytności. Nawet w dzisiejszych czasach Hindusi żyjący na obszarach wiejskich nazywają to drzewko „wioskową apteką” z powodu jego zdolności do łagodzenia wielu schorzeń, do tego obecnie jest ono zatwierdzone przez władze Indii do stosowania w preparatach leczniczych. Neem jest jedną z oczyszczających i detoksyfikujących roślin o olbrzymim potencjale. Neem była stosowana w walkach ze wszystkimi formami pasożytów żyjących w ludzkim organizmie, w tym zewnętrznymi i wewnętrznymi. Aby przygotować napar z miodli, zagotuj cztery listki (normalnie zawartość koperty) w jednym litrze wody przez pięć minut. Możesz ją przyjmować w postaci zastrzyków w ciągu dnia w okresie 9-10 dni podczas pierwszego miesiące kuracji.


Komosa piżmowa (Epazote/Chenopoidum ambrosioides)


Komosa piżmowa (Chenopoidum ambrosioides) to roślina rosnąca dziko w krajach Ameryki Środkowej i Południowej. Roślina ta ma właściwości lecznicze używane by złagodzić dolegliwości żołądkowe, gazy czy kolki, ale również do wypędzania pasożytów i robaków jelitowych. Askarydol, aktywna substancja zawarta w komosie piżmowej produkuje paraliżujący, narkotyczny efekt dla pasożytów jelitowych, co powoduje oderwaniem się ich od ścian jelita, do których były przyczepione.


Nie przekraczajcie dopuszczanej dawki, gdyż to może mieć toksyczne konsekwencje.


Przyrządźcie wywar poprzez zagotowanie jednej lub dwóch łyżek stołowych pokruszonych liści (w przybliżeniu – 4 liście) w jednym litrze wody przez 10 minut. Pijcie jeden kubek wywaru na pusty żołądek przez trzy dni.


INNE ROŚLINY LECZNICZE


Pewna ilość innych roślin również jest efektywna w kuracji odrobaczania. Jeśli po trzech miesiącach kuracji problem pozostaje, zawsze możemy zmienić typ rośliny lub wrócić do rośliny, która mogła być efektywna w poprzednich miesiącach. Możemy używać ich razem, mieszając ze sobą kilka roślin na raz, albo przyjmując je oddzielnie. Preparaty roślinne, które powinny być rozważone do stosowania, to wyciągi alkoholowe, oleje lub napary, wśród których są następujące rośliny:

  • goździki (syzygium aromaticum),

  • ruta zwyczajna (ruta graveolens),

  • mniszek lekarski (taraxacum officinale),

  • korzeń goryczki (gentiana lutea),

  • mięta (mentha sativa)

  • bylica pospolita (artemisia vulgaris)

  • kora korzenia granatu (punica granatum L.)

  • bylica boże drzewko (artemisia abrotanum)

  • sweet wormwood (tu nie znalazłem polskiej nazwy, a nie wiem czy używa się dosłownego tłumaczenia, które oznacza „słodki piołun”; artemisia annua),

  • tatarak zwyczajny (acorus calamus),

  • wrotycz pospolity (tanacetum vulgare),

  • skorupka orzecha włoskiego (juglans)

  • biała odmiana dyptamu jesionolistnego (dictamnus albus),

  • krwawnik (achillea millefolium).


ZAPOBIEGAWCZA ŻYWNOŚĆ I DIETA


Istnieją grupy żywnościowe, których powinniście unikać podczas infekcji pasożytniczej. Na przykład, wszystkie produkty nabiałowe, cukier rafinowany (sacharoza, fruktozowy syrop kukurydziany), mąka (zwłaszcza rafinowana) i generalnie wszystkie zbyt słodkie pokarmy. Poniższa lista pokarmów i roślin promuje dobry balans wewnętrzny organizmu, stąd stają się one naszymi sojusznikami. Przy odpowiedniej produkcji kwasów żołądkowych, normalnym poziomie zdrowych bakterii i właściwej produkcji żółci, jest niemożliwe dla pasożytów, by długo przetrwały. Robaki potrzebują kwaśnego środowiska, które tworzone jest podczas przełamywania cukrów i rozkładania się poprzez przyjmowanie niezdrowej i przetworzonej żywności. Bardzo ważne jest, by jeść surowe warzywa i pić soki owocowe, które dzielą się z nami enzymami i innymi elementami niezbędnymi do naszej obrony.


Kapusta kiszona


U wielu ludzi poziom kwasów żołądkowych jest niski, co jest powodem wielu problemów jelitowych, ponieważ organizm jest niezdolny do samodzielnej obrony przeciwko intruzom. Sok z kiszonej kapusty lub sama kapusta/kiszona kapusta to jeden z najmocniejszych stymulantów, dzięki którym wasz organizm może produkować kwasy żołądkowe. Użycie niepasteryzowanej, sfermentowanej żywności (kefir wodny, sos sojowy, miso [rodzaj japońskiej pasty robionej głównie ze sfermentowanej soi], itp.) jest szczególnie rekomendowane z powodu jej pomocy w stymulacji korzystnej flory bakteryjnej, która jest odpowiedzialna za generowanie kontroli nad pasożytami. Spożyjcie kilka pełnych łyżek soku z kapusty przed posiłkami, a najlepiej soku z kapusty kiszonej, ponieważ może to zdziałać cuda i poprawić jakość waszego trawienia.


Notka od autorki: Nie polecam stosowania soi, w żadnej formie, dla kogokolwiek dotkniętego autyzmem.


Czosnek


Czosnek, jedzony regularnie, zamienia żołądek i jelita w śmiertelne środowisko dla pasożytów, przy okazji zapewniając ciągłą ochronę. Czosnek to kwintesencja domowego środka do naturalnej eliminacji pasożytów jelitowych. Był używany w wielu różnych kulturach, w tym w Chinach, Grecji, Rzymie, Indiach i Babilonie.


Czosnek w dzisiejszych czasach wciąż jest używany przez adeptów medycyny naturalnej. Może być używany świeży, jak i w formie oleju. Najprostsza kuracja polega na tym, by jeść trzy ząbki czosnku każdego ranka lub też przyjąć łyżeczkę do herbaty oleju czosnkowego. Ewentualnie możecie zmieszać pokruszony czosnek z odrobiną zimnej wody i natychmiast wypić miksturę. Kolejny przepis to pocięcie i zmiażdżenie czterech ząbków czosnku, umieszczenie ich w mleku i pozostawienie mikstury na noc, by przyjąć ją następnego dnia, poszcząc.


Nasiona dyni


Nasiona dyni zawierają substancję zwaną piperazyną. Działa ona poprzez paraliżowanie pasożytów, dzięki czemu mogą one być łatwo usunięte.

Piperazynę możemy znaleźć komercyjnie w aptekach, w preparatach farmaceutycznych jak również naturalnie, jak powiedziane zostało wcześniej, w nasionach dyni. Ta tradycyjna metoda odrobaczania była używana na całym świecie odkąd ktokolwiek może pamiętać. Istnieje kilka tradycyjnych, skutecznych metod użycia piperazyny, poniżej opisujemy jedną z nich.


Użyj jednego kubka z obranymi i tłuczonymi nasionami dyni (około 80 nasion). Zmieszaj je z wodą kokosową i dwiema łyżkami stołowymi miodu. Przyjmuj tę miksturę przez trzy godziny na pusty żołądek. Nic nie jedz podczas tych trzech godzin. Gdy ten czas się skończy, przyjmij dawkę oleju rycynowego, by szybko wyeliminować pasożyty.


Papaja i nasiona papai


Papaina to enzym trawienny zawarty w owocach papai, który jest w stanie przełamywać warstwę zewnętrzną dorosłych pasożytów. Mleczny sok niedojrzałych papai jest mocnym środkiem do niszczenia glist ludzkich. Dawka dla dorosłych to jedna łyżka stołowa świeżego soku z zielonej papai, taka sama ilość miodu i 3-4 łyżki stołowe wody. Dwie godziny później, przyjmijcie dawkę oleju rycynowego zmieszanego z ciepłym mlekiem. Jeśli jest to potrzebne, powtarzajcie ten zabieg przez dwa dni. Dla dzieci w wieku od 7 do 10 lat wystarczy połowa wspomnianej wyżej dawki. Z kolei dla dzieci poniżej trzeciego roku życia, jedna łyżeczka od herbaty (5 ml) tej mikstury jest wystarczająca.


Nasiona papai również są użyteczne w tej sprawie, gdyż są bogate w papainę i caricin (karycynę ?). Do każdej łyżki stołowej pokruszonych, świeżych nasion dodajcie taką samą ilość miodu. Przyjmujcie dawkę wielkości jednej łyżeczki od herbaty (5 ml) codziennie rano lub wieczorem, na pusty żołądek przez 10 dni, potem zróbcie 5 dni przerwy i powtórzcie ten cykl trzykrotnie. Rekomendujemy zastosowanie przeczyszczające.


Imbir


Imbir nie tylko pomaga zwalczać pasożyty jelitowe, lecz również redukuje nudności i pomaga uspokoić nerwy. Przez setki lat okazywało się, że świeży imbir odnosi olbrzymie sukcesy w niszczeniu robaków jelitowych. Najbardziej powszechny sposób na spożywanie imbiru jest na surowo lub w postaci naparu. Ekstrakt imbiru można również dodać do wielu rodzajów pożywienia.


Kit pszczeli


Kit pszczeli to substancja podobna do żywicy pobierana przez pszczoły z kory i pąków liści z drzew, by pomóc dezynfekować, budować i konserwować ich gniazda. Kit pszczeli jest używany od co najmniej 3000 lat. Historia jego użycia sięga starożytnych kultur Egiptu i Rzymu, a pozostaje w użyciu do dziś. Oryginalną nazwę, „propolis” zawdzięczamy starożytnym Grekom; w ich języku „pro” znaczyło „przed”, zaś „polis” - „miasto.” Z tego powodu pełną nazwę kitu pszczelego tłumaczymy jako „obrona przed miastem” lub „obrońca przed miastem.” Dzięki antybiotykowemu działaniu kitu pszczelego, który chroni przed atakami ze strony wirusów i bakterii, pszczele gniazdo jest jednym z najbardziej sterylnych miejsc znanych w naturze.


Wiele badań naukowych udowodniło przeciwpasożytnicze działanie kitu pszczelego, tak więc jest on rekomendowany w walce z takimi robakami, jak: Giardia, ameby czy glisty ludzkie, a także przy infekcjach jelitowych spowodowanych przez bakterie gram-dodatnie. Przyjmujcie kit pszczeli, rozcieńczony w wodzie lub soku owocowym, w ramach kuracji przeciwko pasożytom, przez siedem dni, na pusty żołądek. Używajcie kitu pszczelego unormalizowanego na 30% w formie nalewki lub kapsułek. Przyjmujcie trzy krople na każdy kilogram wagi lub trzy kapsułki na pół godziny przed każdym posiłkiem. Siedmiodniowy cykl kuracji powinien się opierać na siedmiu dniach przyjmowania propolis, potem siedmiu dniach przerwy, itp.; należy powtórzyć to trzy do pięciu razy, by mieć pewność, że wszystkie pasożyty i bakterie zostały wyeliminowane. Repetycja zabiegu jest niezbędna, by zastopować cykl reprodukcyjny bakterii. Przez powtarzanie kuracji co najmniej trzykrotnie, zapewniona jest efektywna eliminacja pasożytów. Zalety kitu pszczelego są takie, że nie powoduje efektów ubocznych, jest łatwo tolerowany i bardzo efektywny.


Kora granatu


Kora granatu zawiera alkaloid zwany punicyną, który jest wyjątkowo toksyczny dla dżdżownic i glist. Jest on wytwarzany z wywaru z kory, łodygi lub owoców granatu. Preferowana jest jednak kora korzenia, gdyż zawiera ona większą ilość alkaloidu niż kora pnia. Ten alkaloid jest również bardzo toksyczny dla tasiemców. Zimny wywar z kory korzenia, najlepiej świeżej, powinien być podawany w ilościach 90-180 ml trzy razy dziennie (dla dorosłych), z godzinnymi przerwami pomiędzy jedną a drugą dawką. Do tego po ostatniej porcji powinien zostać przyjęty środek przeczyszczający. Dla dzieci odpowiednie są dawki 20-60 ml. Wywar powinien być używany szczególnie przy usuwaniu soliterów (tasiemców).


Marchew


Marchew to kolejny skuteczny domowy sposób na eliminację pasożytów jelitowych u dzieci. Składniki chemiczne w niej zawarte atakują szkodniki, zapobiegając ich rozwojowi. Jest to jedna z najbardziej efektywnych naturalnych metod leczenia dzieci, gdy poda im się niewielki kubek tartej marchewki każdego ranka, do czasu aż problemy ustąpią.


Przyprawy


Rośliny przyprawowe to kolejny rodzaj potężnej broni, o czym powinniśmy pamiętać przy codziennym gotowaniu. Od niepamiętnych czasów, ludzkość korzystała z nich do kontrolowania schorzeń pasożytniczych. Poniższe są najbardziej interesujące ze względu na ich działanie:

  • pieprz cayenne,

  • cynamon,

  • goździki,

  • papryka,

  • pieprz,

  • estragon,

  • tymianek,

  • kurkuma.

Pasożyty u dzieci autystycznych (zdjęcia autentyczne):


http://www.andreaskalcker.com/media/k2/galleries/20/Image00004.jpg

http://www.andreaskalcker.com/media/k2/galleries/20/Image00007.jpg

http://www.andreaskalcker.com/media/k2/galleries/20/Image00002.jpg

PROTOKÓŁ NA PASOŻYTY:

http://www.andreaskalcker.com/index.php/es/salud/parasitos/item/20-parásitos


ŹRÓDŁO:www.andreaskalcker.com

 
   1) O Bartusiu
   2) Autyzm
   3) Diagnoza/Dokumenty
   4) Rehabilitacja
   Alergie
   Aukcje ALLEGRO
   Autyzm - Nowinki!!!
   Autyzm w sieci
   Badania
   Bartus w mediach
   Coś dla ducha
   DELFINOTERAPIA
   Dieta w autyźmie
   Do ściagnięcia
   Dodatki do żywności
   DYSBIOZA JELITOWA
   Galeria
   Jak możesz pomóc?
   Kontakt
   Pasożyty
   Podziekowania
   Postępy w rozwoju
   Probiotyki
   PRZEPISY DIETETYCZNE
   Quantec
   Soda oczyszczona
   Srebro na ratunek
   STOWARZ. KONICZYNKA
   Terapia hiperbaryczna
   Terapia Johansena
   Turnus Pierwsze Słowo
   Uwaga na SZCZEPIONKI!!!
   Wirus odry a autyzm
   Witamina A a Autyzm
   Witamina B6 i Mg
   Witamina C
   Zatrucie Rtęcią







Księga Gości Bartusia
 
Copyright ©2009 by Dorota Jakubiec
www.projektowaniestron.zafriko.pl